Monday, August 07, 2017

Oras Oras


At bigla ko nalang syang nakilala.

Sya. Sya na masiyahin, na punong-puno ng pangarap sa buhay, isang taong nakilala rin ako sa paulit ulit na oras na meron ako. Ako. Ako na emosyonal, na punong-puno ng pagdududa sa mundo. Pero hindi nya parin ako lubos na kilala. Dahil kahit ako mismo, hindi ko kilala kung sino ako. Kung nasaan na ba talaga ako.


At bigla ko nalang syang minahal.

Sya. Sya na nagbigay ng rason kung bakit ako gigising sa umaga ng may patutunguhan. Sya na nagbigay ng liwanag sa mundo kong kinain ng kadiliman. Bigla ko nalang minahal ang taong nakilala ko nalang bigla. Minahal ng walang rason. 


At dumating na ang takdang oras.

Ang oras na kinatatakutan ko. Oras. Oras. Oras na akala ko wala ng katapusan. Oras na akala ko sa akin lang iikot ang mundo. Pero dumating na ang takdang oras. Ang oras na susubok sa pagmamahal ko sa kanya.


At ang OA nanaman ng post ko. 

Shit. Ito ang napapala ng taong umuuwi ng maaga at magkukulong sa madilim na kwarto at tulala sa kawalan. Overthinking. Yung nagmamadali ka umuwi kasi gusto mo lang mahiga, ipikit yung mga mata mo at pakinggan ang katahimikan ng mundo. Pakiramdaman maigi ang bulong ng katahimikan. Nakakapagod. Nakakapagod din pala talaga mag overthink. Nakaka-drained ng energy. Nakaka-stress. At nakakagutom, gusto ko kumain ng Tomi, at ngumuya ng Jellybeans. Dahil sa mga pagkain na to pakiramdam ko isa lang akong bata. Walang problema, walang kailangan isipin kundi kumain.

Di bale. Ako naman to. Ang dami ko pang gusto isulat, ang dami ko pa gustong sunugin na oras hanggang makatulog ako. Hanggang mawala nalang lahat ng iniisip ko, ang pagdududa sa mundo.

At higit sa lahat balik sa paulit ulit na oras na meron ako.



Thursday, August 03, 2017

I'm back.

09:17 PM


So, ito na nga. Nagbabalik nanaman ako sa blog ko na ito. Medyo natagalan nanaman ako matagal man, babalik at babalik parin.

Kakaiba ang pasok ng 2017 sa akin, maliban sa habang tumatagal pa-gwapo parin ako ng pa-gwapo patuloy parin ang pagragasa ng panahon. Oh?! PAGRAGASA. Naku naku naku naku!


Dahil next month umpisa nanaman ng BER months, wala lang. Trip ko lang maging second paragraph. Para lang humaba yung sinusulat ko, para lang kunware magaling magsulat. Ganern. Well, (pucha well?) nawiwili ako sa kakasabi ng "Well", not feeling well? Well of fortune? Kuya well? Bigyan ng jacket. Korni.


Namiss ko to. Namiss ko magsulat ng magsulat, mag research sa mga ugali ng tao. Sa mundo at sa paligid ko. Kung meron man siguro na isang bagay ang di ko pagsasawaan balikan, ito yun. Pagsusulat. Kahit non sense, kahit walang readers, kahit walang comments. Masaya ako. Promise.


Most of the time tahimik lang ako sa personal, nag oobserve. nag mi-measure ng body language (feeling expert) pero ganun eh, minsan makita ko palang yung slight changes sa kilos ng isang tao, alam ko kung may tinatago, kung galit, kung masaya, kung inlove. Siguro ito ang hidden talent ko. Ang magbasa, magbasa ng tao at kwento ng mga tao sa libro.


Kapag nagsusulat ako para akong nagkukwento sa isang tao na di ko kilala. Sa isang tao na nakikinig lang sa lahat ng sasabihin ko, sa lahat at dami ng mga gusto kong sabihin. Ang saya lang. Kausap ko yung sarili ko.


Eh biglang tumunog yung favorite song ko, Wonderwall - Oasis. Nakakapraning. Shuffle play na nga sa Spotify playlist ko eh. Napaka meaningful sakin ng kanta na yan. Di ko alam, nakakatae sya kapag pinapakinggan ko. "I don't believe that anybody feels the way I do about you now". Ewan ko kung saan patungo tong post ko, walang patutunguhan eh. Pero sigurado akong may pinanggagalingan.



"Your'e gonna be the one that saves me"


Sige pa!!! Lyrics pa more. Minsan panira ng mood din pala tong laman talaga ng playlist ko eh. Hhhaaayyy salamat natapos din yung song.




Mabalik tayo sa pagbabalik ko, ayun masaya naman ako sa mga oras na ito, tahimik. Maliban sa mahinang ingay ng tahol ng mga aso sa di kalayuan, sa liwanag ng maliit na ilaw na gamit ko pag gabi dahil ayokong bukas ang ilaw kapag andito ako sa kwarto, at sa patuloy na pagtugtog ng mga songs sa cellphone ko. Masaya naman ako. Kahit korni korni na.


Sarap ng may kausap. Sarap ng kausap ang sarili mo. Sarap mag-isip ng wala lang. Ganun talaga. Ganun nga talaga. Marami naman akong kwento, kailangan ko lang sya ipagkalat dito sa post ko, kailangan ko sya ipamahagi at ibalita sa mga reader na magtatyaga magbasa.


Pero gusto ko muna magpasalamat sa mga kasama ko sa araw araw at sa tao na di sinasadya na maremind ako na may blog nga pala ako kapag walang wala na akong makausap. Eto yung literal na "Hanap ka ng kausap mo." Or "Wag ka nga, hanap ka kausap."


Eto na eto na, kausap ko na yung higher-self ko. Kausap ko na yung kaibuturan ng konsensya ko. Mari-reach ko rin yung state na magsasalita nalang ako bigla ng latin at magmumura sa wika na di ko naman alam. Ano to?! Witchcraft? Harry potter? Ang saya. Gusto ko ng ganon, yung may magic wand at sa isang iglap nalang "Voila!" Nangyari na ang magic. Wala na ang lahat.


10:00pm itutulog ko nalang to.





Sunday, May 14, 2017

Sky full of stars, full of mysteries



Stars, too, were time travelers. How many of those ancient points of light were the last echoes of suns now dead? How many had been born but their light not yet come this far? If all the suns but ours collapsed tonight, how many lifetimes would it take us to realize we were alone? I had always known the sky was full of mysteries—but not until now had I realized how full of them the earth was.—Jacob Portman

IDK. (I don't know)

Saturday, July 30, 2016

Kwento.

Hindi ko matapos tapos yung unang book na sinusulat ko, The Elementalist  sa wattpad--sobrang busy, nawala ako sa track, naubusan ako ng ideas, napunta ang focus sa ibang bagay.

It takes time.
Mahirap magsulat ng story lalo na kung eventually nawala ka sa plot. Kaya pala may mga nobelang inaabot ng taon bago matapos ang buong istorya, bago magkaroon ng pagkaka-kilanlan ang mga characters. Oras at panahon ang igugugol mo para mag-isip ng mga ideas. Pero minsan biglang papasok nalang yung mga ideas sayo habang; nagtatrabaho ka, naliligo ka, nakaupo ka sa isang fast food chain at kumakain ng paboritong fried chicken at french fries, nagbabawas ka sa toilet ng mga kinikimkim mo (kinikimkim, like yung mabaho.)

Di ko alam kung paano ko itutuloy yung kwento na ginawa ko. Hindi ko talaga alam kung paano tatakbo ang kwento, ang buong istorya. Hindi ko rin kilala kung sino pa ang magiging characters doon. Hindi ko parin kilala kung kanino ko ba ipapabasa yun at magiging kritiko ng mga salita at bantay ng takbo ng istorya.

July na.
Ilang buwan na nakalipas mula ng isulat ko yung chapter na unpublish pa naman sa wattpad, walang readers, walang followers, walang comments. July na, ganun parin ang status ng mga published chapters. Nasaan ang hustisya?

August na.
Next week August na pala, tapos "BER" months. Kailangan ko talaga ng tamang time management. Oras para magsulat, magbasa, mag-update ng facebook status, mag-upload ng bagong photo sa instagram, magtweet. Magkaroon ng quality time para sa family, magkaroon ng time para sa tropa, inuman. Ganon. Paano nga ba?

Di bale, kailangan ko gumawa ng schedule, kailangan ko talaga ayusin ang mga pangarap ko (lalim).

Bago magtapos ang taon ng 2016, dapat matapos ko narin ang librong yon, achievement narin kumbaga.

Sunday, July 10, 2016

Today is my day

July 10 2016: So, birthday ko nanaman pala. Pero honestly, 2 days before my birthday limot ko na malapit na pala! I usually don't celebrate my birthday talaga mula nung tumungtong ako ng 18years old. Nababaduyan ako. Ewan ko. Hehehe

Pag gising ko kaninang umaga, business as usual. Sunday. Gusto ko lang mahiga at magbasa habang nagkakape, malamig kasi ang panahon at nakakatamad kumilos. Ako lang ba or ganun din ang iba, normal day lang pag birthday diba? Hehehe

Gusto ko rin mag thank you sa mga taong nakaalala salamat sa notification ng facebook at nakita ko kung sino na ba yung mga bumati. Maraming salamat sa lahat. Thank you lalong lalo na kay God kasi tumagal ako ng mahigit dalawang dekada sa mundo, healthy at kasalukuyang may trabaho.

Salamat sa mga officemates ko na naging tropa ko narin, pare-parehas kami ng wave length kaya nagkakasundo kami. Naging magbabarkada. Mga tropang Foodtrip, Tropang lakwatsa, at The Drunkards.

Wish ko: Sana magkaroon na ng world peace. Sana wala ng batang magugutom, sana happy lang lahat. At sana matupad ang wish ko na ito. Hahahaha

Serious note: Serious. Sana marami pa talagang birthdays na dumating sakin, mga kaibigan na handa akong intindihin kahit di naman nila sabihin minsan alam kong nababadtrip din sila sakin. Hehehe thankful ako sa mga taong nagtyaga, kinilala at di umalis sa tabi ko. Salamat din sa mga taong nagpapainit ng ulo ko, sa trabaho man o personal na aspeto ng buhay ko, natutunan kong kontrolin ang temper ko dahil sainyo. Natutunan kong umiwas at wag silang patulan dahil uubusin lang nila ang enerhiya ko.

Salamat kay Mama at kay Papa, kahit minsan madaling araw na ko nakakauwi. Promise, magtetext ako para di kayo mag antay. Salamat sa mga kapatid ko kasi andyan sila sa tabi ko kahit na wala akong masyadong sinasabing personal problems ko, salamat.

After 5 years: Kasalukuyan akong nag iipon, nag aaral ng mga investments, naadik akong magbasa ng mga patungkol sa financial freedom. Siguro isa sa mga gusto kong mangyari sakin after 5 years ay magkaroon ako ng sariling business. Magkaroon ng sariling oras para sa pamilya, (bawasan ang internet time) ang hirap. Hehehe after 5 years magbibirthday ulit ako at may achievements na ko. Personal.

Sa ngayon, hanggang dito nalang muna ang post ko. Kailangan kong maglinis ng kwarto dahil linggo ngayon at di excuse na birthday ko ngayon. :)